De week er na, 13 oktober, doe ik het rondje weer alleen. De spanning op de terugweg neemt toe. Ik zie in equilab dat Cantero niet eens zozeer sneller draaft op de terugweg. Misschien een beetje, maar geen enorm verschil ten opzichte van de heenweg. Alleen op de terugweg voelt het wel sneller. Of gehaaster. Of hij is meer gespannen en neemt kortere pasjes ofzo. Ik heb het gevoel dat ik hem moet tegenhouden en van dat tegenhouden lijkt hij juist pusherig te worden. Ik ervaar steeds vaker dat hij zijn hoofd naar beneden doet en stevig vooruit ‘stuwt’, waarbij ik het gevoel heb dat ik niks meer te vertellen heb. Pakt hij het bit vast? Ik weet het niet zo goed. Het voelt eng, maar tegelijkertijd stopt hij nog steeds als ik dat vraag. Ik doe daarom ook mijn best om gewoon te blijven lachen en ook op de terugweg te blijven draven. We rijden het rondje in een uur en 3 kwartier en dat is echt een record-tijd voor ons.