De afgelopen tijd heb ik geïnvesteerd om vertrouwd te raken op de route van het rondje. Met mijn doel om naar het strand te rijden in het oog besluit ik vandaag een stukje verder te gaan. Op de plattegrond had ik wel gezien dat als ik vanaf het galoppad rechtdoor rij, ik hartstikke dichtbij het strand zit. Maar ik begrijp van Floor dat deze strandopgang erg stijl is en dat ik beter iets verder naar het noorden kan. Bij de slufter/ De Kerf is het makkelijker om het strand op te komen met paarden. Dus ik wil de route naar De Kerf gaan verkennen.
Het hele eerste stuk verloopt zonder problemen, al ben ik wel nerveus. Cantero wil eigenlijk afbuigen op het galoppad, hij kent inmiddels de weg. Maar laat zich vrij makkelijk motiveren om door te rijden en de nieuwe route te verkennen. Dit hele nieuwe stuk doen we in stap, zo kan Cantero de nieuwe route goed in zich opnemen. Hij stapt zonder aarzelen, ik ben hartstikke trots op hem. Zelf vind ik het behoorlijk tegenvallen hoe ver het toch voelt. Wat op de kaart eruit zag als een klein stukje lijkt nu toch een heel eind. Wanneer we na het smalle ruiterpad over een breed pad richting De Kerf stappen merk ik ook aan Cantero wat meer tegenzin. Maar dan komen we aan het eind van het bospad en kijken uit over de slufter. We blijven aan de bosrand staan, maar uitkijkend over het open duin zie ik in de verte een piepklein stukje zee!
Ik krijg tranen in mijn ogen: zit ik hier gewoon op mijn eigen lieve paard en ik kijk uit over de zee! (Met een beetje fantasie hoor, vanaf hier is er een heel klein stipje zee te zien).
Dan is het weer tijd om naar huis te gaan. Het nieuwe deel doen we terug ook in stap en ik ben blij als we weer op de bekende route zijn. We moeten nog een heel eind, dus ik wil ook graag wat stukken draven. Maar Cantero is onrustig en dat zorgt ervoor dat ik niet zo erg durf te draven. In stap is hij wel rustig, maar in draf wil hij direct te hard. Daarom stap ik meer dan de eerdere keren.
Ik ben de hele tijd in discussie met mijzelf en eigenlijk ook met Cantero. Wanneer ik stukjes draaf gaat het mij te hard en heb ik het gevoel dat hij onder mij vandaan loopt. Maar ik kan hem nog steeds altijd terug nemen in stap, dus misschien is het alleen maar mijn angst die spreekt?Alles bij elkaar is het dan een hele lange rit. Blij dat ik het gedaan heb, maar ook blij dat ik weer veilig op stal ben!
