Sharon vraagt of iemand zin heeft om samen te gaan rijden en Maartje wil wel mee. Ik besluit ook mee te willen. Dan kan ik na mijn laatste ervaring weer het bos in op een voor mij makkelijkere manier: met anderen samen.
Dus we gaan met z’n drieën op pad en rijden samen ‘mijn rondje’. Kansas gaat voorop en in draf is hij wel te snel voor mij. Maartje houdt Maarten in voor een acceptabel tempo voor mij dus Kansas draaft steeds een eindje voor ons uit. En hoewel Maartje rekening met mij houdt, voelt het toch ‘te hard’ voor mij. Cantero loopt gespannen en kort en ik zit steeds wat krampachtig voorover in het zadel. Dan heb ik het over de drafjes. In stap gaat het allemaal oke.
Er gaat niets mis en ik geniet ook echt wel van de natuur. Maar ik hou niet zo’n goed gevoel over aan deze rit. Kwam dit door spanning van mij door de vorige rit? Had hij zere hoeven/benen/rug? Lag het zadel niet goed? Zou hij weer een seleniumtekort hebben of is er iets anders mis met bloedwaarden? Alle optionele ‘problemen’ passeren het revue in mijn hoofd. Maar een echt concreet probleem kan ik niet ontdekken.
(Omdat ik tijdens deze rit geen foto’s heb gemaakt hier nog wat beelden van de wandeling de dag ervoor.)
