Ik heb de inlages van de zadelpad iets aangepast om te proberen of het zadel dan fijner ligt. Samen met Maartje ga ik op pad en we spreken af om gaandeweg te bepalen hoe ver we gaan.
We gaan traag stappend op weg en Cantero lijkt voorzichtig te lopen (gister ook net hoeven bekapt). Maar bij het eerste drafje voel ik direct dat het beter gaat. Ik zit minder krampachtig naar voren, kan makkelijker rechtop in zadel zitten. Zelfs heuvel af. Cantero lijkt daarom ook wat beter te lopen waardoor ik het makkelijk lichtrijdend kan bijhouden.
Nu het zo goed gaat zou ik eigenlijk wel willen proberen om naar het strand te rijden. Daarom wil ik geen galop op het galoppad doen. Laten we het bij één spannend ding tegelijk houden.
We rijden bij het galoppad rechtdoor maar de strandopgang over de duinen blijkt hier te stijl te zijn voor onze paarden. Over een paadje door de duinen stappen we richting de slufter/ De Kerf. We verliezen hierdoor wel veel tijd en overleggen of we rechtsaf het bos in gaan, terug naar stal. Of toch linksaf de slufter langs naar het strand. Nu ik zo dichtbij ben wil ik verder, dus we gaan linksaf.
Er lopen hier meerdere paadjes en ik kan mij herinneren dat het meest linkse paadje niet zo zwaar is omdat het vrij dicht bij het water loopt (de meertjes waar soms zeewater in stroomt). Echter een klein eindje verderop blijkt het hele paadje onder water te staan. Maarten is hier niet van gediend, maar Cantero plonst gewoon door het ijskoude water. Echt ijskoud want er blijkt nog een laagje ijs op te liggen.
We steken de laatste duin over en dan zijn we op het strand. Net als de vorige keer schiet ik een beetje vol. Ik ben er gewoon. En nu ín het zadel! Cantero vindt het maar niks, die wil omdraaien en terug naar huis. Ik motiveer hem om een beetje dichter naar de zee te gaan. Het lukt om naar het harde zand te rijden. Cantero wordt wat onrustiger en ach, het is ook nog helemaal niet nodig om naar het water toe te rijden dus we keren om en gaan weer terug. Het eerste stukje, het strand af en het duin door, stapt hij dan ook behoorlijk door. Ik vind het niet spannend want het voelt niet alsof hij er vandoor wil gaan en al zou hij dat wel willen, dan heb ik hier alle ruimte om hem op een cirkel te sturen. Eenmaal in het bos kalmeert hij weer en is hij weer chill.
We besluiten het galoppad ook terug te nemen (dus dezelfde weg als de heenweg). Ik heb deze route echter nog nooit die kant op gereden. Dus in mijn hoofd wordt het alweer spannend. Hoe zal Cantero reageren? Een ogenschijnlijk nieuwe route, een lange terug weg, we zullen toch écht stukken in draf moeten doen… Ik vraag Maartje dan ook om heel rustig te draven. En zo draven we het héle galoppad in een rustig drafje. Cantero houdt keurig ‘twee paarden afstand’, wat ik als erg positief ervaar. Als hij gestresst is en snel naar huis wil duwt hij Maarten meestal op. Ik vermoed dat hij zo rustig is omdat hij nog niet door heeft dat we op de terugweg zijn ofzo. Maar ook als we weer dichter bij huis komen en bij delen waar hij al vaak die kant op terug gereden is, blijft hij heel kalm. De paarden zijn wel moe dus we pakken ook stukken stap tussendoor. Ik merk zelfs dat Cantero eigenlijk niet meer draven wil en al helemaal niet snel.
Grappig om achteraf te zien dat we het hele galoppad toch met 12,5 km/h hebben gedraafd! Het voelde zo rustig omdat Cantero zo rustig was, maar we gingen dus helemaal niet super traag.
Het allerlaatste stukje van de route stap ik af en wandel ik mee. Na zo’n lange rit zijn mijn benen stijf en ik wil eigenlijk ook Cantero’s rug ontlasten.
Wat een goede ervaring. De laatste rit van het kalenderjaar en gewoon naar het strand geweest! En gewoon rustig kunnen draven op de terugweg. De aanpassingen aan het zadeldekje zijn goedgekeurd en mijn vertrouwen is weer toegenomen.