Het is koud (ca 2 graden) en het waait hard uit het oosten (windkracht 4-5). Het voelt dus erg koud aan en ook onrustig door de wind. Maar ik besluit toch even in mijn eentje het bos in te gaan. Ik verwacht dat de wind in het bos meevalt en dat is ook zo.
Mijn plan is om over de Zeeweg links te gaan en hier een stukje galop te oefenen op de heenweg. Terug dan wellicht wat meer stap, al kan draf misschien ook na de positieve ervaring van vorige week.
Op de heenweg tot de zeeweg draven we relatief veel en we pakken een stukje galop mee. Tijdens het galopje voelt het zo goed, dat ik mij even heel bewust ben van dat ik door het bos aan het galopperen ben en glimlachend om mij heen kijkt. Dat lijkt aanleiding te zijn voor Cantero om te versnellen. Ik label het positief, misschien omdat ik ontspande (lachte) maakte hij even gang? Hij stopt braaf wanneer ik er om vraag. Hij gaat zonder problemen door het hek bij de zeeweg en we kunnen rustig dravend naar het paadje waar ik nog een stukje galop wil proberen. Ik geef hem de hulp maar voel binnen een paar passen dat hij versnelt en opspant en gewoon ‘te hard’ gaat. Dus ik neem hem terug maar heb nog een heel eind nodig om hem weer terug in draf te krijgen (ipv dat hij gelijk terug komt wat wel normaal is, kost het nu wel iets van 20-30 meter ofzo). Ik schrik er een beetje van en praat tegen hem dat dit toch niet de bedoeling is. Dit gaat te hard. Ik ben licht aan het hyperventileren van de spanning merk ik, dus focus even op rustig worden en we gaan in stap verder, een heel klein stukje maar. Cantero is alert en kijkerig en lijkt ook niet erg verder te willen. Hij lijkt de spanning van het galopje niet erg los te kunnen laten. Of misschien is het de wind. Of toch dit stuk bos waar we zo nog niet zo vaak geweest zijn. Of de wandelaars met een kind op de fiets vlakbij wat schijnbaar héél gek is en reden tot stilstaan en kijken.
Nou ja, we keren om en ik besluit in stap te blijven. Ik voel dat hij ‘te wakker’ is om in draf te gaan, ik weet zeker dat hij dan te hard gaat. Maar stappend gaat het prima en we vinden de rust weer. Ik hoef hem niet kort te houden en ik kan genieten van het bos om mij heen. Cantero loopt ook weer lekker, oortjes naar voren.
We steken de Zeeweg terug over en in ‘ons bos’ wil ik dan toch een drafje proberen. Cantero doet het super goed. Hij draaft rustig en blijft keurig bij mij. Dit is echt heel positief en voelt heel goed. Bij de oversteekjes en afdalingen stappen we weer een stuk met lange teugel. De wind lijkt aan te trekken maar dit deert Cantero niet. Het is prachtig in het bos, met een zonnetje en ruizende wind in de boomtoppen.
Vlakbij huis al, bij de omgevallen boom, zet ik hem weer in draf. Hij doet het braaf maar na een klein heuveltje gaat hij over in een rustig galopje. Ik ben oké en ik denk dus, prima, een klein stukje galop tot de volgende heuvel (het gaat immers zo goed). Maar dan versneld hij weer. Ik zeg ‘hoooo’ en trek aan de teugels, maar het trekken zorgt ervoor dat hij juist versneld. Waar ik altijd bang voor ben gebeurt: hij wil naar huis en laat zich niet meer remmen. Ik geef wat steviger ophoudingen op de teugels, maar dit lijkt hem alleen maar harder te laten gaan. Misschien doet het hem toch pijn? Ook wat links-rechts druk in zijn mond werkt averechts. We vliegen in galop de bochtjes door en een klein heuveltje over. Ik verwacht, hoop, dat hij bij de afdaling vlakbij het watertje wel stopt, want in draf stopt hij hier ook altijd om in stap naar beneden te gaan. Maar nu niet, dus we racen naar beneden. Waarschijnlijk daardoor gaat hij nóg harder. Achteraf zie ik op de equilab dat we dit stukje bijna 30 km/h gaan. Door de harde galop en de afdaling bonk ik in het zadel en op dat moment bedenk ik mij dat het nu dan toch mis gaat (als in dat ik er af ga vallen). Ik kijk wat om mij heen om mij al een beetje voor te bereiden op een val, zodat ik niet tegen een boom klap ofzo. Maar dan bedenk ik mij: nee, ik zit nog steeds en ik ga gewoon proberen om hem te stoppen. Vallen vind ik toch niet zo’n goed plan. Hij rent het bochtje om en het pad is hier iets breder. Ik ben al het hele stuk galop aan het bedenken hoe ik hem moet remmen omdat ik hem niet op een cirkel kan trekken, maar hier moet ik toch maar zoiets proberen. Dus ik stuur naar rechts, hij draait ook met zijn hoofd naar rechts maar rent gelukkig ook niet rechts de bosjes in. Hij vertraagt er wel van en stopt uiteindelijk.
Pfoe, hij is gestopt. We hebben 43 seconden geraced met daarin één stijle afdaling (gelukkig wel een korte afdaling). Ik ben niet gevallen. De schrik zit er wel goed in. Ik besluit nog een stukje te stappen, maar bij de grote afdaling aan het eind stap ik af (stel dat hij op die afdaling gaat rennen!) en ik wandel het laatste stukje naar stal. Het is goed afgelopen maar dit was precies waar ik bang voor was. Dit is het probleem wat we moeten tackelen, want hoe kan ik nou blijven rijden terwijl hij (soms) niet te stoppen is?
