Na wat oefening ga ik vandaag, 1 september, het rondje rijden samen met Floor. Weer tegen de klok in zoals ik het de eerste keer alleen ook deed. Ook omdat Cantero de andere kant op laatst weigerde verder te lopen. Achter Kansas aan gaat het hartstikke goed. Het is fijn om zeker te weten dat we niet verkeerd gaan. Verder is het fijn dat Cantero er niet ‘vandoor’ kan rennen nu Kansas vóór hem loopt. Samen lukt het dan ook om wat langere stukken draf te doen. Evengoed zijn we nog ruim twee uur onderweg. Maar ik geniet van de rit.
Op 5 september kijk ik of ik het rondje nu in mijn eentje kan maken. Maar Cantero laat weer veel verzet zien. Hij stopt steeds en gaat achterwaarts lopen als ik hem aanspoor. Met mijn takje als zweepje lukt het wel om hem steeds even verder te pushen, maar ik voel op een gegeven moment ook dat het genoeg is geweest. Dus ik laat het erbij en we keren om. Enigszins teleurgesteld dat het niet lukt, maar eerlijk gezegd ook wel een beetje opgelucht dat we weer op de terugweg zijn.
Dan waag ik op 8 september een nieuwe poging. Cantero stopt redelijk aan het begin van de route en doet zijn omkeerpoging, maar hier zijn we inmiddels al zo vaak geweest dat ik het echt een beetje onzin vind en gewoon zeg ‘doorlopen’. Daarna stopt hij niet één keer meer en zijn we dus op weg op het rondje (tegen de tijd dat we op het galoppad zijn zijn we zo ver dat ik weet dat hij niet meer omkeert). We draven het hele galoppad, wat al een overwinning op zich is. Ik doe dit ook omdat twee uur in het zadel gewoon heel lang voelt en ik inmiddels weet dat er op de terugweg best veel zware paden zijn. Ik let niet goed op en zo draaf ik onze afslag voorbij. Wanneer ik bij een fietspad kom vraag ik mij af of ik dat de vorige twee keer dan toch helemaal niet gezien heb???
Ik kijk om mij heen, maar ik weet het gewoon niet echt, dus ik rij nog maar een stukje rechtdoor in de hoop dat ik iets zie wat ik herken. Maar ik herken helemaal niets en realiseer mij dat ik verkeerd ben gereden. Dus ik keer om, maar ik voel er weinig voor om een heel stuk terug te rijden tot de afslag die ik gemist had. Ik weet van mijn eerste rondje nog heel goed dat het ruiterpad een stuk langs een fietspad liep, dus ik gok het er op dat het fietspad wat ik overgestoken ben mij naar de goede richting brengt. Ik weet dat ik niet van de ruiterpaden af mag en dus niet over het fietspad mag, maar ik doe het toch maar. En inderdaad, een eindje verderop zie ik de ruiterroute weer lopen en kan ik mijn weg vervolgen.
Ik heb hier wel wat vertraging mee opgelopen. Op de open duinvlaktes is het schitterend en de zon begint onder te gaan. Maar dat betekent ook dat ik door moet rijden, want ik wil voor het donker wel thuis zijn. Tegen de tijd dat ik in ‘ons bos’ ben oogt het in het bos in elk geval al best wel donker en het laatste stukje langs de Herenweg was iets om ons zichtbaarder te maken (lampjes of reflectoren) geen overbodige luxe geweest. Gelukkig is Cantero wit 😅
We komen veilig aan op stal en ik ben super blij dat het weer gelukt is om het rondje te rijden.