Onrust
Op 11 juni gaan we met goede moed op pad. Maar al over het pad bij stal loopt Cantero niet erg door en gaat steeds maar stilstaan. Heeft hij last van steentjes in zijn hoeven??? Ik rij toch door.
Bij het hek bij het bos is het anders dan anders. Er is een soort wandeltocht ofzo waarbij steeds groepjes wandelaars het bos uitkomen en de weg oversteken. Er staan dus klaarovers bij de weg met felgekleurde jasjes. Het geeft Cantero onrust, al die mensen. Ook wordt er verderop langs de weg gesnoeid wat nogal kabaal geeft. We gaan door het hek rechtsaf en zijn zo een eindje van het voetpad vandaan. Maar Cantero loopt erg langzaam en gaat vaak stilstaan. Ik moet hem steeds maar motiveren om verder te lopen. De drafjes gaan ook mega traag. Bij de voetpaden die we oversteken zijn ook allemaal wandelaars. Ik besluit maar om te keren. Op de terugweg draaft hij wel lekker door. Niks mis dus met zadel, hoeven etc. Cantero blijft de hele rit braaf, maar ontspannen was er voor mij niet bij.
Wild paard
Op 15 juni doen we dit nog maar eens over en zonder al die wandelaars rijdt het een stuk fijner. Het lukt mij vandaag om een stukje verder te komen, tot de dennenbomen. De stukjes draf breid ik langzaam iets uit. Deze kant op is er niet echt een stukje waarop ik de galop kan oefenen, dus dat laat ik zitten. Het gaat hartstikke goed en ik ervaar niet teveel spanning. Tot we op de terugweg bijna weer bij het hek zijn. Cantero’s hoofd schiet omhoog en hij heeft duidelijk iets gezien. Ik heb nog niet gezien wat het is, maar sta op scherp. Als we een paar meter verder zijn dan zie ik het: één van de wilde paarden staat te grazen tegenover het hek. Wat gaaf om die van zo dichtbij te zien! Cantero wil er eigenlijk wel naartoe, maar dat vind ik geen goed idee. Het lukt gelukkig zonder problemen om hem door het hek te sturen, want hij wil ook wel gewoon naar huis.
