Het is schitterend weer vandaag: zonnetje, weinig wind, graad of 7. Ik heb mijn zadel gemaakt en weet zeker dat de onrust van afgelopen week aan het zadel lag. Dus ik ga vandaag uit van een heerlijke ontspannen rit waarbij ik ook wat meer stukken kan draven. Oftewel positief gestemd op pad.
Op de heenweg, op het fietspad loopt Cantero ‘voorzichtig’. Zoals altijd krijg ik wat twijfels over of er ‘iets’ is. Maar omdat ik dat vaker wel dan niet heb en mij ook niet altijd wil laten tegenhouden rij ik gewoon door.
Nog op het pad van stal zie ik op een paralelweg twee paarden richting het bos rijden. En hoewel die een stuk eerder dan ik bij het bos zijn, kom ik er in het bos toch vrij snel vlak achter. Misschien ben ik toch niet zo traag meer als ik altijd dacht. Dus ik draaf maar wat minder om wat afstand te houden. Bij het hek van de zeeweg zit ik er toch weer vlak achter. Hier is één van die ruiters afgestapt om door het hek te gaan. Ze houdt het hek voor mij open en laat mij voorgaan. Dat is voor mij ideaal, dan heb ik dat geklooi bij dat hek niet. Dus ik rij lekker verder en realisser mij dan in ene: dan rijden zij dus achter mij! Reden voor enige spanning, want als er iets achter Cantero gebeurt vliegt hij er vandoor. Dus ik vind het helemaal geen fijn idee dat zij áchter mij rijden. Ik ga gelijk maar draven om wat afstand te creeëren en gok het er op dat zij aan de overkant van de zeeweg rechts gaan. Ik ga links/rechtdoor.
Het lukt best aardig om een eindje te draven. Op de heenweg gaat dat meestal wel goed. Cantero is een beetje kijkerig maar prima. Ik heb de indruk dat dit komt omdat de bomen nu natuurlijk kaler zijn dan in de zomer, dus je kunt ook veel verder kijken.
Vlak voor het zware stuk besluit ik om te keren. Na het omkeren stap ik eeerst een klein stukje en daarna doen we een drafje. Hij draaft normaal aan maar versnelt vrij vlot. Ik zou hem wel terug kunnen nemen naar stap, maar wil ook proberen of ik het in draf kan oplossen. Ik zoek dus naar wat ik doen moet. Tegenhouden in zijn mond is niet fijn, dus ik geef ophoudingen maar laat ook weer los. Direct in het loslaten versnelt hij. Hij pakt zeg maar elke ruimte die hij krijgt. Misschien moet ik ook gewoon wat dapperder worden, dus laat hem iets harder gaan. Zijn hoofd gaat naar beneden en zijn lijf gaat ‘aan’, met grote snelle passen. Het gaat te snel voor mij om te blijven lichtrijden (terwijl de absolute snelheid wel meevalt, zo rond 11-12 km/uur). En dan springt hij aan in galop. Dat was toch niet helemaal de bedoeling. Ik hou hem wat tegen, maar ben niet zo bang dus doe het niet te streng. Het duurt een stukje tot hij weer terug naar draf is en hij vervolgt zijn weg in zijn hoge draftempo. Dat mag van mij zolang hij maar draaft en niet galoppeert. Aan het eind van het pad vraag ik hem terug in stap wat ook goed lukt, al kost het mij meer meters dan normaal.
We vervolgen onze terugweg en doen nog een paar kleine stukjes draf, die wat rustiger gaan. Dan springt hij toch weer een keer aan in galop en neem ik hem direct en iets stelliger terug. Hij blijft galopperen maar eerder ‘omhoog’ dan naar voren. Twee keer een galopsprong haast op zijn plek, waarbij ik zijn voorkant omhoog voel gaan en daarna zijn achterkant. Geeft hij nou een bok? Tweede keer nog wat hoger. Serieus? Hij bokt toch nooit? En in de spanning van dat moment schiet hij naar voren en voel ik dat ik hem kwijt ben. Ik trek direct aan mijn rechterteugel waardoor hij de bocht om getrokken wordt. Een boom komt heel snel dichterbij, ik denk nog ‘is dit wat Maartje en Floor bedoelen met tegen een boom opsturen’? Maar door de draai lijkt het er eerder op dat ik tegen de boom land dan Cantero zelf. We raken de boom niet gelukkig, misschien schrok Cantero er ook van waardoor hij toch echt afremde. Nog een paar rondjes om zichzelf heen en hij staat stil. Ik sta op een drie-splitsing en ben door het draaien even helemaal de weg kwijt. Dan zie ik weer welk pad ik in moet en we gaan stappend verder. In stap lukt het Cantero om weer wat te ontspannen. Zucht. Dit was heftig. Maar we hebben het overleefd.
We stappen vrijwel de hele terugweg. Als vlakbij huis zijn draaf ik nog een klein stukje op een plek waar ik eigenlijk altijd wel draaf. Hij spant direct weer op en wil hard. Ik oefen maar weer op hem rustig houden met mijn zit en stem, zonder veel resultaat. Het is maar een klein stukje en hij gaat zelf terug naar stap op een plek waar hij vaak zijn tempo kwijt raakt (lichte helling, zwaar zand).
Bij het hek waar we het bos uit gaan stap ik af en wandel ik terug.
Wat een rit… En hoe ga ik dit probleem nou toch tackelen? Het wordt eigenlijk steeds erger. Het lag dus niet aan het zadel…
