Na het zadelpassen vandaag ga ik nog voor een klein rondje het bos in. Alleen even naar de Zeeweg en weer terug. Op de heenweg, direct bovenaan de eerste bult, ziet Cantero iets in de bosjes. Het blijkt een Schotse Hooglander te zijn, die daar ligt te slapen. Hij ligt in zijn eentje, maar ik ga er vanuit dat de rest wel in de buurt is. We rijden verder, maar zien de rest niet.
Op de terugweg wanneer we een bochtje uitkomen staat diezelfde Hooglander nu midden op het ruiterpad vlak voor ons. Cantero staat stil en de Hooglander ook en ze kijken elkaar aan. De Hooglander heeft enorme hoorns die omwijd staan en daarmee ruim de hele breedte van het ruiterpad innemen. Ik zie het dus niet zitten om om hem heen te gaan, dat kan eigenlijk gewoon niet met de bosjes. De Hooglander heeft besloten dat het stilstaan lang genoeg heeft geduurd en komt weer in beweging. Hij loopt recht op ons af. Ik besluit Cantero maar om te draaien en een stukje terug te rijden. Maar ja, ik wil wel naar huis en heb ook geen zin om helemaal om te gaan rijden via het wandelpad. Hoewel Cantero het niet eng lijkt te vinden, vind ik dat wel. Dus ik stap vlug af en ga met Cantero in de bosjes staan, een paar meter van het ruiterpad af. Ik hoop maar dat meneer Hooglander ons niet achterna komt de bosjes in. Maar als hij dat wel zou doen is het hier net open genoeg om door de bosjes verder te gaan (ik weet niet waarheen…). Ik wil het filmen, maar tegelijk vind ik het ook best spannend. Gelukkig volgt de Hooglander het ruiterpad en passeert ons zo kalmpjes. Ik zie dat hij mager is en niet erg fit. Ik vind het ook een beetje gek dat hij hier helemaal alleen loopt… Maar ik weet ook dat de dieren hier wel in de gaten worden gehouden door de boswachter. Als hij gepasseerd is neem ik Cantero weer mee naar het ruiterpad en stap weer op. Cantero snapt niet waar alle deze gekkigheid om was. Het was weer een avontuur en eigenlijk heel goed om te merken dat Cantero niets van die Hooglander maakte, ook niet toen hij heel dichtbij was.