Ik wil vandaag het rondje rijden. De route van het rondje kun je voor je zien als een q. De rechte poot is van stal tot de Zeeweg en dan is er een rondje linksom. Ik besluit eerst door naar boven te rijden en dan dus tegen de klok in met het boogje weer terug. Ik ben in de verondersteling dat ik al eerder helemaal naar boven ben gereden, maar kom tot de ontdekking dat dat nog niet zo was. Dat deel van de rit gaat overigens fantastisch en Cantero is braaf. Ik maak zelfs nog een filmpje van hoe lekker we op pad zijn. Het is wel veel ‘nieuw’. Ik passeer op een gegeven moment een bord dat ik in de Schoorlse bossen kom en maak mij zorgen dat ik verkeerd ben gereden. Ik wil toch niet naar Schoorl!!! Dat is veel te ver!!! Maar ik besluit gewoon steeds links aan te houden en ruiterpaden te volgen. Als ik denk dat ik in de verste hoek ben (links boven) ben ik feitelijk pas rechts boven. En daar gaat het mis.
Op een pad dat naar beneden loopt geef ik Cantero wat meer teugel, want hij is hartstikke braaf. En dan gebeurt het: in ene vliegt hij in volle galop naar voren. In mijn hoofd zie ik mij al vallen en bedenk me dat Bart mij gelukkig kan vinden vanwege de Equilab tracker. Maar ik val niet en na een klein stukje galop heb ik de teugels bij me en kan ik Cantero op een splitsing op een kleine volte sturen en stoppen. De Equilab-app, zie ik later thuis, gaf op dat stukje een snelheid van 28,6 km/u aan… De grote schrik blijkt veroorzaakt te zijn door een andere ruiter, die achter ons stapt. Dit hadden we eerder nog niet meegemaakt, een ruiter van achter.
Dapper ploegen we voort
Ik wil eigenlijk wel terug, maar omdat ik denk dat ik al over de helft ben, of in elk geval bijna, besluit ik toch maar verder te rijden. Vlak daarna kom ik op een lang breed pad, waarvan ik later hoor dat dat het ‘galoppad’ wordt genoemd. Dat is eigenlijk de bovenkant van de q. Het is een fijn breed pad en omdat ik weet dat ik best lang onderweg ga zijn pak ik voorzichtig toch maar wat stukjes draf mee. Cantero is wat nerveuzig, omdat we nu echt ver van huis zijn, alles nieuw is, hij zich net lam geschrokken is en ik ook nogal gespannen ben. Maar dapper ploegen we voort. We pakken weer de eerste ruiterafslag naar links en inmiddels maak ik mij écht zorgen waar ik ben. Er doemt een enorme witte zandduin voor ons op en ik vraag mij af of ik ergens in Schoorl nu bij het strand kom ofzo. Hoewel ik het eng vind om mijn telefoon te pakken (want dan moet ik met één hand mijn teugels loslaten), kijk ik toch even snel of het goed gaat. Voor zover ik het kan zien in één seconde google maps wel, dus we rijden verder, al is het hier ontzettend zoeken omdat er meerdere paadjes lopen en het onduidelijk is wat ruiterpad is. Achteraf blijk ik het goede paadje gekozen te hebben.
Eindelijk: een herkenningspunt
Het ruiterpad verderop loopt een tijdje langs een fietspad en na de schrik van eerder ben ik nu als de dood dat Cantero straks schrikt van een fietser. Dus met verhoogde alertheid stappen we verder. Draven durf ik hier niet, maar het pad is ook vrij zwaar dus stappen is ook prima. En dan éindelijk kom ik bomen of bochtjes of andere herkenningspunten tegen die ik gezien heb op mijn 10 km-heen-en-weertje van hiervoor. Pfoeh ‘bekend’ terrein. Nou ja, niet echt bekend nog, na één eerdere rit, maar nu weet ik zeker dat ik weer op de juiste weg zit. De terugweg valt vies tegen qua afstand. Als ik denk dat ik er bijna ben komt er nóg een duinvlakte en nóg een kronkelpad door het bos. Ik ben kapot (vooral mentaal), Cantero waarschijnlijk ook en we moeten nog zo ver. Ik besluit onderweg dat ik dit niet meer ga doen, het is écht te veel/te ver/ te moeilijk.
Eenmaal bij de Zeeweg ben ik blij met alle inspanningen hiervoor om dit deel van de route bekend te krijgen. Dat we dit deel van de route inmiddels zo vaak hebben gereden. Het voelt hier al als thuiskomen. Nu zijn we er echt bijna.
We komen veilig aan op stal. Moe, maar eigenlijk ook ontzettend trots. We hebben het gewoon geflikt!
En… het verste punt van het rondje zit nog maar op ca 1 km van de zee vandaan 😁