Vandaag ga ik samen met Floor een stukje rijden. Wat voor mij nog spannend en uitdagend is, is voor haar peanuts dus zij gaat op een barebackpad. Zonder stijgbeugels uiteraard. Het lijkt mij doodeng! Zij liever dan ik. We gaan linksaf en rijden tot het watertje. Kansas houdt niet van natte voeten, maar Cantero stapt zo het water in en spettert er op los. Ik hou hem tegen om dieper te gaan, want ook modder, vastzitten, wegglijden etc vind ik eng. Maar in het ondiepe is het hartstikke leuk en ik geniet van dit ritje.
Nu echt galop
Op 17 juni ga ik weer in mijn eentje op pad, linksaf. Vandaag durf ik het aan om wel 7 seconden te galopperen! Met spanning vooraf geef ik hem de galophulp en ik schrik gelijk van de galopsprongen die hij maakt. Maar ik zeg ook tegen mijzelf: “zie je, hij doet niks, hij galoppeert gewoon braaf.” Dus ik stop hem niet dírect. 7 Seconden voelen al best lang…
Ik rij weer iets verder dan de vorige keer dat ik in mijn eentje deze richting op ging. Cantero wil deze kant niet zo erg op, bij de ‘vlakte’ gaat hij dralen en daar voorbij wil hij eigenlijk echt niet meer. Dus ik bouw het stukje voor stukje uit.
Mijlpaal
23 Juni sla ik weer rechtsaf met het voornemen om tot de Zeeweg te rijden. Dat is dan net weer ietsje verder dan de dennenbomen waar ik de vorige keer omgekeerd ben. Bij de eerste heuvel na het hek draaf ik omhoog en Cantero maakt er een galopje van. Omdat het flink omhoog loopt voelt het niet zo eng. Wel merk ik aan Cantero dat hij nu ‘aan’ staat. De drafjes op de heenweg voelen ook wat sneller dan ik gewend ben en ook bij een ander hellinkje doet hij een paar passen galop. Ik vind het spannend, maar niet direct eng. Het lukt mij om naar het hek bij de Zeeweg te rijden. Wat een mijlpaal dat ik hier in mijn eentje naar toe kan! Op de terugweg ervaar ik Cantero als ‘heet’. Hij wil mij eigenlijk te snel in draf (ca 11 km/h) en ik voel me daar niet erg comfortabel bij. Tegelijk is hij wel braaf en bedenk ik me dat het alleen maar mijn angst/spanning is die me in de weg zit. Dus ik zet door en blijf stukjes draven. Er gebeurt niks, maar ik vind het toch niet echt fijn zo.
Ik realiseer mij dat ik in het verleden altijd dacht: “ik heb het overleefd, voorlopig hoef ik niet meer.” Nu denk ik: “pfoe ik heb het overleefd, binnenkort ga ik weer.”
24 Juni ga ik dus weer, dezelfde route. Maar omdat ik het gister toch niet fijn vond besluit ik nu de hele weg alleen maar te stappen. Zowel heen als terug. Even weer rust vinden. Dit helpt, het is een hele chille rit en ik ervaar weinig spanning. Ik geniet van het mooie bos om mij heen. Ik heb inmiddels ontdekt dat ik dat in draf nog niet kan, om mij heen kijken en genieten. Maar zo in stap is het heerlijk!