Ik heb besloten om door te pakken (te blijven rijden) maar dan wel even met iemand samen. Vandaag ga ik dus met Marieke weer het bos in te gaan. Ik heb bedacht om het touwhalster met touw onder het hoofdstel om te doen, zodat ik Cantero op het touwhalster kan remmen in plaats van steeds aan zijn bit te zitten. Maar al snel merk ik dat ik het maar ingewikkeld vind. Ik durf hem niet op het touwhalster te rijden en de bitteugel los te laten (aan zadel te klikken oid). Dus ik rij toch met bitteugel en de touwteugel zit me eigenlijk in de weg (los laten gaat niet erg want te lang, vasthouden is vervelend…). Goed geprobeerd, op deze manier geen fijne oplossing.
We besluiten linksaf te gaan in het bos. De kant die Cantero minder goed kent en altijd meer spanning geeft, maar ook de kant die minder gelegenheid geeft tot draf. Dat maakt mij niet uit vandaag.
Het is ook de kant waar de Schotse Hooglanders en de wilde paarden vaak zijn, dus ik zeg dat het leuk zou zijn als we die tegenkomen.
Nog niet zo lang op pad horen we twee schoten. Wat gek, zou er hier gejaagd worden??? Ik sta er niet te lang bij stil.
Op een stukje draf waarbij het pad omhoog en naar beneden slingerd ontstaat er een gat tussen Maarten en Cantero. Het is het stuk waar Cantero sowieso al vaak spanning heeft dus hij vliegt in galop weer richting Maarten. Het is maar een klein stukje en ik weet dat hij achter de kont van Maarten wel stopt, maar wat een heftigheid weer! Vlak daarna stoppen we sowieso met draven want we rijden vlak langs het fietspad en daar rijdt een soort terreinwagen met grote vee-trailer. Die rijdt heen, keert, gaat terug, stukje achteruit. Het ziet er gek uit en vooral het rammelt. Dus wij naderen langzaam. Er komt een man, een boswachter, uit de wagen op ons af.
Hij legt uit dat hij één van de oude Schotse Hooglanders heeft neergeschoten, de oude magere stier van mijn rit van 30 oktober. Hij was erg oud en zou de winter niet meer overleven. De stier ligt vlak naast het ruiterpad. De paarden zouden onrustig kunnen worden van de geur van bloed, dus de boswachter loopt even met ons mee.
Maarten en Cantero gedragen zich voorbeeldig. Ze kijken naar de stier, maar maken er verder niks van. We rijden verder en moeten verderop wachten omdat de kudde hooglanders onze weg kruist. Ze zijn duidelijk onrustig, ze lopen zoekend en loeien soms.
De wilde paarden daarentegen bemoeien zich er niet mee.
Wij rijden nog eventjes verder en keren dan weer terug. Als we weer in de buurt van de trailer staan zien we dat de kudde hooglanders daar inmiddels ook is aangekomen (zie foto op afstand, dichterbij durf ik mijn telefoon niet meer te pakken. Ik hou liever gewoon de teugels vast). Ze staan allemaal om de dode stier heen. Ze snuffelen en lijken afscheid te nemen. Het is een heel bijzonder moment.
De boswachter helpt Maarten even langs de grote trailer en auto, Cantero volgt met lichte spanning.
Op de terugweg draven we nog stukjes wat prima gaat. Door het hek bij de voert lijkt Cantero dan toch een fietser niet te trekken en hij dribbelt onrustig. Dat lijkt een signaal dat hij tóch nog best wat spanning heeft ervaren. Normaal heeft hij geen moeite met fietsers, maar nu is het schijnbaar nét een prikkel teveel. Gelukkig zijn we dan ook zo’n beetje thuis.
Op de terugweg draven we nog stukjes wat prima gaat. Door het hek bij de voert lijkt Cantero dan toch een fietser niet te trekken en hij dribbelt onrustig. Dat lijkt een signaal dat hij tóch nog best wat spanning heeft ervaren. Normaal heeft hij geen moeite met fietsers, maar nu is het schijnbaar nét een prikkel teveel. Gelukkig zijn we dan ook zo’n beetje thuis.
Wat een bijzondere rit!