De eerste ritjes
Op 19 mei ga ik in mijn eentje een ritje maken, want nu wil ik doorzetten. Bovendien wil ik niet afhankelijk worden van anderen. Ik wil alleen het bos in kunnen zodat ik zonder mij bezwaard te voelen na tien minuten kan omkeren. Daarnaast is het ook lang niet altijd mogelijk om met iemand samen te gaan. Als ik daar afhankelijk van ben dan kan het zomaar voorkomen dat ik weken niet naar het bos kan. Zul je zien dat ik daarna niet meer durf… Als het in mijn eentje ook lukt, dan kan ik zo vaak als ik wil.
Ik zadel Cantero op en met lichte spanning wandel ik naar het bos. Ik stap daar pas op en dan gaan we op pad. Ik ben hierbij wel nerveus, maar Cantero is hartstikke braaf. We stappen een klein stukje door het bos en dan keer ik weer om. Het gaat zelfs zo goed zelfs dat ik een filmpje durf te maken. Dat wil ik graag om het thuis de rit ‘her te beleven’. Ik ben mega trots op dit succes!
20 Mei maak ik een ritje samen met Maartje. Door het hek linksaf, het pad volgen tot het water en dezelfde weg terug. Bij elkaar is dit ongeveer een uurtje, zeg maar net zo lang als naar de Zeeweg. Dat kan ik mentaal goed aan, heel anders dan een paar jaar geleden. Ik rij vóór Maartje en op de terugweg draven we een heel klein stukje. Cantero schrik van iets, van Maarten achter hem? Hij spant even aan (hoofd omhoog en een hupsje) en ik zit met de teugels al bij mijn kin. Maar hij gaat er niet vandoor en we kunnen verder. In stap, dat wel. Ik schrik er namelijk wel van en ben daarna behoorlijk op mijn hoede. Gelukkig kunnen we in stap de rust weer vinden. Dit kleine incidentje gaat mij niet tegenhouden, ik ga wel doorzetten.
